Over hongerklop en de man met de hamer...
Zondag 12 februari 2017. Er staat een duurloop van 30 kilometer op m'n marathonschema, en laat die nu net samenvallen met de Bergrun in Vijlen... Toeval bestaat niet, dus vooruit met de (berg)geit! Op naar camping De Rozenhof op de Camerig; de fraaie start- en finishlocatie van dit evenement.
Bergrun Vijlen zag vorig jaar het levenslicht als estafetteloop en biedt dit jaar ook de mogelijkheid om de 30 kilometer (3 rondes van 10 km) solo af te leggen. Bert Vanwersch (Transalpine-bedwinger!!) heeft een fraai parcours uitgestippeld door de Vijlense bossen en dan weten we hoe laat het is: HOOGTEMETERS! 775 meter in totaal, daar komt de gemiddelde Limburgse trail bij lange na niet aan.
| Fraai uitzicht bij camping De Rozenhof op de Camerig. |
De wedstrijd start om 13.00 uur; dat vind ik een lastig tijdstip, want mijn lunch schiet er bij in (ik eet liever niets binnen twee uur voor de start). Aangekomen bij de start tref ik Dave van Bogaert, die net als ik de 30 km als training aangrijpt voor zijn marathonavontuur. We weten niet zo goed wat het parcours voor ons in petto heeft, maar daar zullen we weldra achterkomen...
De eerste ronde begint met een stukje verharde afdaling van de Camerig, van rustig aan starten is geen sprake (1e km: 3.25). Dan mag het klimmen beginnen. De 2e en 3e kilometer pakken we de eerste 111 hoogtemeters, die kunnen we al afstrepen. Het gaat eigenlijk best lekker en ik passeer bergop wat estafettelopers, waaronder Micha Juffermans van team CBS. Ik houd Bert Vanwersch (team LG Vijlen) en marathontopper Jos Timans (team Bearsports) zelfs lang in het vizier en dat geeft de burger moed. Halverwege het eerste rondje sluit ik aan bij Kristof Declerck, een sympathieke Belg, die net als ik drie rondjes loopt. Alle meters bergop mogen we ook weer bergaf en dat gaat in een pittig tempo (max. 3.22 min/km). Tijdens een afdaling schat ik bijna een dwarsbalk verkeerd in, maar weet me ternauwernood te corrigeren. Roel Derckx (eveneens Transalpine-bedwinger!!), vandaag volger op de MTB met bemoedigende woorden (dank daarvoor!) stond klaar met zijn camera; wellicht spectaculaire beelden...?
Bij de eerste passage van de start/finish (ronde 1: 43.19) lig ik zowaar eerste en dat geeft de nodige energie voor de volgende beklimming. Ik probeer een hoog ritme te lopen (een klein verzetje bergop) en ik voel me nog altijd fris en fruitig. Na 15 km neem ik even tijd voor een gelletje. De tweede beklimming van ronde 2 passeer ik Myriam Demas (bedankt voor de foto onderaan mijn blog!) maar Kristof zit me op de hielen. Dichtbij De Rozenhof volgt een paar kilometer door een paar weilanden en (vervelende) draaipoortjes. Kristof is komen aansluiten en gaat bij de volgende passage van de start/finish d'r op en d'r over (ronde 2: 41.58).
Kristof heeft er zin in en duidelijk nog veel over; hij verdwijnt al snel uit het zicht. Bij de voorlaatste lange klim voel ik langzaam alle kracht uit mijn benen vloeien. Ik word licht in mijn hoofd en zweef (lees: strompel/kruip) verder naar boven. Ik heb een serieuze hongerklop! Vaak over gehoord bij wielrenners, niet fijn om daadwerkelijk mee te maken. De tank is leeg. De volgende drankpost (op 5 km van de finish: nog 5 km!!) grijp ik aan om bij te tanken (sportdrank) en ik hamster banaan, sinaasappel en gevulde koeken (een stuk of drie) al was ik Coco (de Syrische hamster van mijn dochters, red.). Te laat natuurlijk, de man met de hamer heeft me neergesabeld, neergemaaid en onderuit geschoffeld. Roel Derckx steekt me ergens nog een hart onder de riem: 'Dit zijn de kilometers die bij de Venloop het verschil maken!'. 'Ik hoop 't!' weet ik nog net uit te brengen. Door het laatste weiland loop ik met opzet door ijskoud smeltwater om wakker te blijven. Eindelijk! Ik ben weer bij De Rozenhof. Ik finish zowaar als tweede (eindtijd: 2.16.17), maar ken een verval van zo'n 9 minuten in het laatste rondje (ronde 3: 51.00).
We zijn weer een ervaring rijker, zullen we maar zeggen. Na een welkome douche en de nodige zoute en zoete versnaperingen, weet ik de weg naar het podium te vinden. Kristof Declerck eindigde als eerste en een verraste Nick Bocken (we moesten hem uit de kantine halen) als derde.
| Op het podium met Kristof Declerck en Nick Bocken. (Foto: Myriam Demas) |
| Mijn medaille :-) |
Biesachtig snel vertrokken.
BeantwoordenVerwijderenComplimenten voor je doorzettingsvermogen.
Mooie opsteker meer voor Rotterdam dan Venloop.
Veer Zien Us
Inderdaad wat aan de rappe kant gestart, Jo. Binnenkort wil ik alle ins en outs over de 'magische' krachten van het kwaliteitsproduct dat maggiblokje heet.
VerwijderenSjiek jong! Leuk gesjreve! Volgende keer wat meer gelletjes?
BeantwoordenVerwijderenOf toch maar een maggiblokje...
VerwijderenMooi verhaal, Roel. Zag er goed uit, zondag. Enne, stegekes zijn niet vervelend hoor, die horen erbij in het heuvelland ;^)
BeantwoordenVerwijderenDankjewel!
VerwijderenAh. Stegekes! Normaal geen moeite mee, Maurice, maar zondag wel...
Verval. Prachtig gelopen, om heel trots op te zijn. Maar dan, verval. Het is bij mij al jaren aan de gang en is eigenlijk ook niet te stoppen, tenzij je natuurlijk Jo S. bent. Verval, wat gaan we er tegen doen?
BeantwoordenVerwijderenOp een 10k is er geen tijd voor verval, Rob. Dan omarmen we de meters richting de finish. Tijdens de marathon ga ik toch maar eens aan het maggiblokje...
Verwijderen